Je ziet ze overal op zaterdagvoormiddag. De papa’s die fanatiek hun kleine spruit ‘coachen’ om de nieuwe Ronaldinho te worden. Langs de zijlijn staan ze hun ‘duiveltje’ toe te schreeuwen en brullen telkens als zoonlief eens niet vol op de bal trapt. “Doe toch eens wat meer je best, hoe is dat nu toch mogelijk?”. De kleine jongen heeft op dat ogenblik zin om door de grond te zinken. Hij kwam toch gewoon voetballen voor zijn plezier? Na verloop van tijd zie je dan jammer genoeg vaak een paar voetbalschoentjes definitief aan de haak hangen.

Twintig jaar later komt deze jongen in een werkomgeving terecht. Hij werd opgevoed in een omgeving waar er weinig tolerantie was tegenover fouten maken. En dan moet hij plots openstaan voor “verbeteren”. Hij moet glimlachen en bijna juichen als iemand hem komt vertellen dat hij een fout gemaakt heeft. Hij moet het fantastisch vinden dat alle fouten in kaart gebracht worden en er zelfs statistieken van worden genomen. Niet zo evident…

Het komt er in de praktijk op neer om zeer veel te communiceren rond verbeterprojecten. Iedereen, in elke laag van de organisatie, moet duidelijk en in een aangepaste taal gecommuniceerd worden over het nut van het verbeterproject. Met een duidelijke vertaling naar hun omgeving: “what’s in it for me?”. Fouten maken mag en kan, maar we willen leren van onze fouten zonder met het vingertje naar elkaar te zwaaien.

En hoe is het in uw bedrijf of organisatie: een leercultuur of een blameercultuur?